دانش آموزانی که دیگر پشت نیمکتها جا نمی شوند

امروز آن هیکلهای نحیف بچه گانه آنقدر مردانه شده اند که جا گرفتن کنار هم پشت نیمکتهای چوبی مدرسه دشوار است اما همه اصرار دارند پشت نیمکتها بنشینند تا شاید بتوانند برای دقایقی هم که شده خود را دانش آموز بپندارند.

 

لحظه دیدار خیلی شورانگیز است. برخی یکدیگر را نمی شناسند و برخی با تاملی اندک در چهره، یکدیگر را به خاطر می آورند، اما در مجموع هر کس از تماشای دیگری در موقعیتی تازه هیجان زده و متعجب است.
 

برخی چهره ها هنوز جوانند اما برخی دیگر محاسن سفید کرده اند و عده ای موی خاکستری دارند اما اینها مهم نیست، مهم آن است که امروز همه کودک شده اند و حس و حالی از کودکی و ایام تحصیل دارند.
 
لحظه ای وصف ناشدنی است. اینکه ببینی همشاگردی ات با آن خلق و خوی خاصی که در گذشته داشت امروز در چه جایگاهی قرار گرفته خود به خود نشاط آور و هیجان انگیز است.
 

عجیب اینکه معلم ها هنوز چهره برخی شاگردانشان را به یاد می آورند و حتی تعدادی از آنها را به اسم کوچک می شناسند. بعضی را به شیطنت و شلوغ بازی می شناسند، بعضی را به خاطر زرنگی و مرتب بودنشان. بعضی را به اسم و بعضی را فقط به چهره.

 

می گویند معلمها هیچ وقت شاگردانشان را فراموش نمی کنند و در اینجا می توان درستی این سخن را به واقع دریافت. اگرچه کهولت سن اجازه نمی دهد که حافظه برخی معلمها یاری کند و مانع از یادآوری تمام شاگردها می شود اما حس و حالی صمیمی در نگاه تک تک شان موج می زند.

 

پرستو - مدیر مدرسه اسلامی امیر در دهه 50

 

از وضعیت کار یکدیگر می پرسند، از شرایط زندگی، روزهای درس و ... لحظات هیجان انگیزی پس از 30 سال بر فضای مدرسه امیر حکمفرماست.

 

اینها همه از سالهای میانی دهه 50 آمده اند. سالهایی پر التهاب و سرشار از خاطره، سالهایی که در ذهن همگی شان میخکوب و ماندگار شده است.

 

در این بین جای برخی خالی است آنهایی که اگر بودند، حتما می آمدند اما در جایگاهی عالی تر و بالاتر نظاره گر این روز صمیمی هستند.

 

کسانی که در این مدرسه ثبت نام می کردند اغلب از خانواده هایی مذهبی و متدین بودند و همین شاید دلیلی باشد برای شهادت 25 نفر از شاگردان این مدرسه در زمان جنگ.

 

 

 

مدرسه اسلامی امیر گلشهرویلا که به مدرسه امیر مشهور است از معدود مدارس اسلامی پیش از دوران انقلاب است.

 

محسن برجی که مسئول هماهنگی این برنامه و معاون معاونت اجتماعی شهرداری کرج است، تاکید کرد: اصرار داشتیم این دیدار در ایام هفته معلم برگزار شود تا یادی هم از معلمان و زحمتکشان قدیمی مدرسه کنیم که خوشبختانه محقق شد.

 

وی افزود: بسیاری از این افراد در کرج نبودند و باید از شهرهای دیگر می آمدند اما با پیگیریهایی که انجام شد توانستیم بیش از 100 نفر از شاگردان و معلمان مدرسه را دور هم جمع کنیم.

 

برجی یادآور شد: جواد عبداللهی کوچکترین سردار زمان جنگ است که با سمت فرماندهی گردان در 16 سالگی در این مدرسه بوده است.

 

از مشاغلشان جویا می شوم، بسیاری امروز پزشک شده اند، تعداد زیادی به سمت استادی دانشگاه رسیده اند، تعدادی نیز سمتها و مسئولیتهای کشوری و دولتی دارند، برخی هم به سمت بازار رفته و به تجارت پرداخته اند.

 

 مدیران مدرسه اسلامی امیر در دهه 50

 

همین سمتها هم بهانه ای می شود تا شاگردان 30 سال پیش مدرسه اسلامی امیر، قرار دومین ملاقاتشان را در حالی بگذارند که عزم جزم کرده اند تا از برکت دیدار، کاری خیر را بنیان بگذارند.
 
آنها می خواهند امروز هم از توانایی شغلی و مالی و اجتماعی خود درست مثل سال های دهه 50 بهره بگیرند و این اوج زیبایی مراسم دیدار شاگردان و معلمین سه دهه پیش مدرسه اسلامی امیر به مناسبت هفته بزرگداشت مقام معلم بود.